مشق روزانه

روزگاری عجیب ایست

مشق کردن را فراموش کرده ام چون ورق پاره هایم را باد باخود برده است . گرد وخاک روزگار روشنی این صفحه را تاریک ساخته است.

( زندگی )

زندگی صحنه یکتای هنرمندی ماست

هرکسی نغمه خود خواند واز صحنه رود

صحنه همواره بجاست

خوش آن نغمه بسپارندش بیاد.

نوشته شده توسط بوستان در 87/08/08 ساعت | لینک ثابت |